Mijn stil verdriet
Mijn stil verdriet is een dagboekje over de medische molen waarin ik al een aantal jaren “meedraai”. Het is een soort dagboekje wat ik al een tijd bijgehouden heb op mijn pc.
En nu ga ik online verder. Puur en alleen voor mijzelf, om het van mij af te schrijven
Over mijn intens verlangen naar een baby wat mij al jaren bezig houd.

p.s. Mogelijkheid tot reageren heb ik uitgezet. Ik weet dat het een zwaar onderwerp is, daar hoef ik niet op gewezen te worden.

**Update 25 december 2004**Inmiddels log ik weer verder op www.hepie.web-log.nl

Yes, 3 maanden!! Heb nog steeds last van (o)vermoeidheid en sinds een dag of 5 ook de hele dag door misselijk met gevolg het overbekende overgeven… Vreselijk.
Ik hoop zo dat de ongemakken snel voorbij zijn en dat ik echt volledig kan genieten van mijn zwangerschap. Helaas moet ik maandag alweer aan het werk na drie weken vrij gehad te hebben. Hoe kom ik in hemelsnaam mijn werkdag door als ik me nog steeds zo verrot voel??

Begrijp me niet verkeerd, ik ben super blij dat ik zwanger ben maar de ongemakken kunnen mij gestolen worden!

Nog steeds kan ik niet geloven dat ik ECHT zwanger ben!

Het buikje begint wel een beetje bol te worden en van de week heb ik mijn eerste zwangerschapskleding gekocht. 2 truitjes en een zwart jurkje die je ook over je broek heen kan dragen. Voorlopig trek ik ze niet aan want op dit moment is het natuurlijk nog niet goed zichtbaar dat ik zwanger ben.

Wel is zichtbaar dat ik wat dikker ben geworden. Moet er wel aan wennen. Natuurlijk weet nog niet iedereen dat ik zwanger ben en de meest denken dan ook dat ik wat dikker ben geworden.
Ik moet er wel erg aan wennen, ben altijd een slanke den geweest en nu zit ik net in de periode dat ik wel dikker ben maar je nog niet kan zien dat ik zwanger ben. M.a.w. lijk gewoon dik!
Ik hoop dan ook dat het buikje snel gaat groeien naar een echt zwanger buikje en dat ik vol trots kan zeggen dat ik zwanger ben van een TWEELING….

Heb geen last van misselijkheid dat ik echt moet k*tsen maar s’ avonds wel last van vervelend maagzuur. Ook ben ik werkelijk oververmoeid!!
Lag ik voorheen niet voor 1 uur s’ nachts in bed, nu lig ik al om 21.30 uur te tollen en loop om 22.00 uur richting slaapkamer. Ook doe ik s’ middags een tukje. Oh en heb een appel tik! Ik eet wel 3 appels per dag, Granny Smith. 15 juli a.s. moet ik weer langs de gyn. voor een echo en een week later mag de hele wereld weten dat ik zwanger ben want dan ben ik 12 weken en het eerste trimester voorbij!!

En omdat ik zo vermoeid ben de laatste weken heb ik lekker 3 weken vakantie opgenomen en ga pas 26 juli weer aan het werk! Wat een heerlijk vooruitzicht…

Ik kan het nog steeds niet geloven maar ik ben ECHT zwanger!!!

Na 14 lange dagen mocht ik 29 mei eindelijk een zwangerschapstest doen.
6 uur zaterdagochtend testje gedaan, en weer teruggekropen in bed bij R., met de test in mijn hand. Voor mijn gevoel duurde het langer dan 3 minuten en eindelijk, eigenlijk al heel snel zagen we een hele overduidelijk dikke, vette streep! Yes!!
We hebben beide wat traantjes gelaten en daarna iedereen uit bed gebeld. Ze waren allen even enthousiast en blij voor ons.

Afgelopen donderdag was het dan eindelijk zo ver, afspraak met de gyn. voor een echo.

Ja, echt waar, zwanger van een tweeling!! Ze zijn nog maar zo groot als een rijstekorrel maar wij hebben hun hartjes al zien kloppen.

Ik ben zo blij! Eindelijk is mijn wens vervuld!! Ik hou het nog even stil tot ik 12 weken ben maar dan schreeuw ik het van de daken, dan mag iedereen het weten!!

Yes, ik ben zwanger!!!!

Eerste IVF en gelijk raak, ik besef dat ik in mijn handjes mag klappen, en tegen alle meiden die in hetzelfde schuitje zitten zeg ik “geef de moed niet op, hoop doet leven” !

Het is nu pas dag 6 na terugplaatsing. De eerste paar dagen gingen zo voorbij maar nu… Iedere keer als ik een krampje heb, denk ik “nee he, alsjeblieft niet”. Ik word gek van mezelf, ik sta er mee op en ik ga er mee naar bed. Erg moeilijk om mijn gedachten ergens anders op te focussen.

Vanmiddag waren we aan het winkelen en weer voel ik een paar minuten lang krampen in mijn zij, krampen die ik altijd krijg als ik ongesteld wordt. Terwijl we in het winkelcentrum waren zei ik voor de 10e keer deze week tegen R. “ik word ongesteld, ik voel het”. R.: “niet zo negatief denken schat, denk positief en probeer er niet te veel aan te denken”.

Makkelijk gezegd maar dat lukt me niet. Paar minuten later zeg ik tegen R. dat ik erg nodig naar de w.c. moet en het echt niet meer kan ophouden, dus lopen we richting V&D. R. bleef beneden in de brasserie op mij wachten. Ik moest natuurlijk niet echt naar de w.c., wilde alleen even kijken dus op naar de w.c, opluchting.. pff nog niet ongesteld. Ik dacht toch echt dat ik het was geworden.

Zo gaat het nu al een aantal dagen. Om gek van te worden, de dagen gaan zo l-a-n-g-z-a-a-m- voorbij.

Ik kreeg vanmorgen een e-card van mijn zusje, nou toen had ik het wel even te kwaad. Tranen biggelden over mijn wangen.

As growth, independence you ponderYour feelings grow deeper and fonderAnd life tells you one more thing that’s trueA sister’s a large part of you…It’s true,A sister is forever.

Lieve ikke, even een kaartje van mij.. weet dat ik erg veel aan je denk he lieverd. Ik hoop en bid iedere dag, en met mij V., R. en mama ook.
Wij weten allemaal hoezeer jij een kindje wilt en hoe je ernaar hunkert om het babygeluk van je zelf te mogen knuffelen, koesteren en omarmen.

Love you XX M.

Dankje M. voor je support, doet mij goed!! LU2!

Vandaag zijn er 2 bevruchtte eicellen teruggeplaatst!

Afgelopen maandag op controle geweest voor de follikelmeting, het zag er goed uit en afgesproken dat woensdag de punctie zou plaatsvinden.
Dan worden de eicellen uit de follikels gezogen. Maandagavond moest ik nog wel even een pregnylinjectie laten inspuiten in het ziekenhuis.

De punctie viel wel effe tegen zeg!! My god…..
R., mijn moeder en zus M. gingen mee. Een uur voor vertrek naar het ziekenhuis moest ik een kalmeringstabletje innemen, in het ziekenhuis aangekomen kreeg ik nog een pil (iets rustgevends), opium in mijn arm gespoten en een zetpil. Daarna moest ik een half uur in bed liggen en zo veel mogelijk relaxen. Ik werd heel rustig, hoorde wel de gesprekken die mijn metgezellen hielden maar reageerde er niet op.
Half uur later kwam de assistente van de gyn. en bracht mij naar de behandelkamer, mijn zus ging mee. R. en mijn moeder bleven in de zaal waar ik lag zitten (de zaal had ik helemaal voor mezelf!)

Moest in de gyn.stoel liggen en de assistente deed het voorbereidende werk (eendebek, steriliserende doeken over mijn dijen) later kwam dr. W. en toen was ik al zo dizzy dat ik mijn ogen niet open kon houden. Ik excuseerde mij nog voor het feit dat ik met mijn ogen dicht met hem sprak Toen kwam het gereedschap en het aanprikken was echt niet prettig.
Gelukkig duurde het niet zo lang of misschien was ik wel het tijdsbesef kwijt, maar uiteindelijk toch nog 7 eicellen gevonden! Daarna ging ik weer mijn prive zaal in. Alwaar mama en R. heel ernstig keken want ze waren erg geschrokken, ze hoorden mij gillen. (Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaapenootjes…)
Vervolgens is R. met mijn eicellen in buisjes op zijn borst geplakt naar het IVF centrum gereden (half uurtje rijden) en lag ik in bed bij te komen van de punctie. Ma en M. waren er voor morele en emotionele steun.
Tot mijn verbazing had ik nergens last van dus het wachten was op R. tot hij terug kwam. Ondertussen heb ik nog 2 sigaretjes uit het ziekenhuisraam gerookt!

Verder niet echt veel napijn gehad. Vrijdag werden wij door het IVF centrum gebeld, er waren maar liefst vijf van de zeven eicellen bevrucht!!
En dus vanmorgen heb ik daar 2 van teruggeplaatst gekregen. En nu moet ze aan het werk, zich innestelen en groeien…. De overige 3 worden overigens ingevroren.

De aanstaande 14 dagen worden erg spannend, ik tel af….

Vandaag de laatste dag dat ik 2 injecties in mijn buik moet spuiten. Gelukkig maar, heb bijna geen plaats meer over waar ik nog niet gespoten heb. Ik lijk af en toe net een junk
Afgelopen donderdag op controle geweest en en echo gehad. Rechts heb ik 2 follikels van ongeveer 1,4 mm en nog 2 kleintjes. Links 1 heel klein follikel. Ik schrok want vind het wel heel weinig, lees veel over ivf op het internet en wat ik tot nog toe gelezen heb is dat sommige vrouwen wel 17 en een enkele wel 25 follikels heeft na de hormonenkuur!

Maar de assistente kon mij geruststellen, je hebt er maar 1 of 2 nodig van goede kwaliteit dus dat wil niks zeggen. Morgen hoor ik wanneer voor mij de punctie is, het wegzuigen van de follikels, waarschijnlijk wordt het woensdag, Oh ik vind het zo spannend..
Ik heb bijna nergens last van, geen vervelende bijwerkingen en dat maakt mij toch zenuwachtig. Zal het wel goed gaan, doen de hormonen wat ze moeten doen? De gynaecoloog zei, dat ik nog wel last van mijn buik zou krijgen, hmmm heb echt nergens last van. Gaat alles goed?
Morgen weet ik gelukkig meer. Hoeveel follikels er zijn en of ze groot genoeg zijn om de punctie te doen.
Voor nu, even niet piekeren want ik ga naar mijn moeder toe om moederdag vieren!

Vanmorgen naar het ziekenhuis geweest, een aantal recepten meegekregen…. Verder gaan met Lucrin spuiten dan op 30 april ook puregon spuiten, heb ook nog 2 maal vloeistof voor pregnyl spuiten meegekregen (dat wordt dus in het ziekenhuis gedaan, moet nl. in je bilspier) en 120 tabletten. Kan bijna mijn eigen apotheek beginnen!!

Om maar niet te spreken over de kosten, mijn god schrok me wezenloos, 1583 euro!?
Maar daar ga ik natuurlijk niet over zeuren, ik krijg er misschien het mooiste ter wereld voor terug!
Wel denk ik aan de stellen die het niet zo makkelijk kunnen betalen, sinds de hormoonbehandelingen uit het ziekenfonds zijn gehaald moet je alles zelf betalen. Geestelijk en emotioneel is ongewenst zwanger zijn al heel zwaar en voor hen die het niet zo makkelijk kunnen betalen wordt het probleem alleen maar groter. Vind het dan ook ernstig belachelijk dat ze die vergoedingen uit het ziekenfondspakket hebben gehaald!

Voor mij komen er nu echt spannende weken aan, op 6 mei weer een afspraak om te kijken of alles goed gaat qua medicijnen.
Ondertussen zeg ik constant tegen mijzelf “don’t get your hope up too high” anders wordt het een te grote teleurstelling. Moeilijk, ik wil niet te postief denken maar ook zeker niet te negatief.
We zullen het gewoon afwachten…. *duim, duim*

Ben nu al 10 dagen aan het spuiten en de bijwerkingen vallen gelukkig reuze mee. Af en toe een opvlieger, hoofdpijn en wat draaierig maar daar valt mee te leven. In ieder geval altijd beter toen met die clomid!

Morgenochtend een afspraak met de gyneacoloog en dat horen we hoe lang ik het nog moet spuiten en wanneer het een en ander gepland staat. Spannend!

24 maart 2004
Cyste is nog steeds niet groter gegroeid dus kan geen kwaad. Recept meegekregen voor Lucrin. Daar moet ik mijzelf mee prikken te beginnen op eerste dag van mijn ongesteldheid. Heb een recept mee gekregen voor 28 dagen..